22 kmBundsbæk Mølle nie jest czynny przez cały rok, dlatego jeśli chcesz wejść do młyna, sprawdź aktualne dni otwarcia. Wstęp jest bezpłatny. W wybrane letnie dni i podczas imprez miejsce obsługują młynarze-wolontariusze, którzy mielą zboże i opowiadają o młynie. W niektóre z tych dni w pokojach młyna podawane są także kawa i ciasto.
Młyn jest jednym z nielicznych zachowanych i wciąż działających młynów wodnych w zachodniej Jutlandii. Gdy woda wprawia w ruch koło i żarna, wyjaśnienia poznaje się pośród wałów, kół zębatych i starej drewnianej konstrukcji — a nie przed nieczynnym modelem muzealnym. W pokojach młyna można z kolei poznać codzienne życie młynarza i jego rodziny, mieszkających blisko miejsca pracy.
Od młyna prowadzi oznakowany szlak o długości około 2 km, oznaczony żółtymi trójkątami. Dłuższa trasa w kierunku Dejbjerg Bakker ma 4,5 km w jedną stronę i 9 km w obie strony; wiedzie przez tereny obejmujące staw młyński, źródła, mokradła, las i wrzosowiskowe wzgórza.
W pobliżu młyna znajdują się również przyrodniczy plac zabaw, kuźnia, piekarnia z piecem kamiennym oraz ścieżka przez Bjørnemosen w kierunku Rakkerhuset. Na mokradłach można spotkać żmije; są objęte ochroną. Woda jest tu zarówno źródłem napędu, jak i elementem krajobrazu: staw młyński, łąka i mokradła wyjaśniają, dlaczego młyn stoi właśnie w tym miejscu.
Bjørnemosen to wilgotny odpowiednik drewnianych konstrukcji i żaren młyna: chroniony obszar łąkowo-torfowiskowy, gdzie wysoki poziom wód gruntowych oraz ubogie, kwaśne podłoże stwarzają warunki dla wyjątkowo zróżnicowanej roślinności.
Torfowisko słynie z orchidei, między innymi kukułki szerokolistnej, kukułki krwistej i kukułki plamistej. Są one corocznie liczone między majem a lipcem, a wszystkie storczyki są objęte ochroną. Z Bundsbæk Mølle prowadzi przez ten teren ścieżka przyrodnicza z drewnianych podkładów; poruszanie się powinno odbywać się wyłącznie po wyznaczonych szlakach.
W Bjørnemosen znajduje się Rakkerhuset, zwane też Bjørnemosehuset, które najprawdopodobniej pochodzi z początku XIX wieku. Stara ścieżka z Bundsbæk Mølle prowadzi przez wrzosowisko do tego miejsca, ale szlak może być wydeptaną ścieżką, a pora roku i roślinność mogą sprawić, że wędrówka będzie mniej lub bardziej łatwa.
Ostatnimi mieszkańcami byli Mette Mus i Niels Kvembjerg, określani jako ostatni rakkerzy Jutlandii. Żyli z przydomowego ogródka warzywnego, kilku kóz, trochę z polowań i rybołówstwa, pracy dniówkowej – a w surowe zimy z pomocy dla ubogich i żebractwa.